Η δημοσιογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός Μαιρη Ζαχαρακη γράφει για το βιβλίο της Πολύμνιας Κοσσόρα «Ανοξείδωτη μνήμη».



Ανοξείδωτη μνήμη. Μνήμη που δεν έχει οξιδωθεί, δεν έχει διαβρωθεί από το πέρασμα του χρόνου. Μνήμη που δεν επέτρεψε στην άμμο της λήθης να την σκεπάσει, αλλά έμεινε χαραγμένη στο νου και την καρδιά όσων με πείσμα την διαφυλάττουν για να μεταγγιστεί και στους επόμενους κι από αυτούς στους επόμενους και στους επόμενους. Ένας μικρός θησαυρός γνώσης που μοιράζεται, που απλώνεται, που αγκαλιάζει όλους εμάς μέσα από το ομότιτλο βιβλίο της Πολύμνιας Κοσσόρα που κυκλοφορεί από την Άνεμος Εκδοτική.


Δεν είναι μυθιστόρημα, είναι καταπίστευμα, δεν είναι η ιστορία ενός ακόμα ανθρώπου, αλλά μιας ολόκληρης γενιάς το οδοιπορικό, μιας ζωής περήφανης, όπως θα δείτε να γράφει στο εξώφυλλο του βιβλίου. Μια γραφή ρέουσα που μας παρασύρει, με απόλυτο σεβασμό και προσήλωση στο χειρόγραφο, πίσω στο χρόνο, ξεσκεπάζοντας τα ξεδιάντροπα τερτίπια της Ιστορίας που δαμάζουν κάποτε και τους πιο σκληροτράχηλους! Μικρασία. Τοπωνύμιο που φέρνει δέος στην σκέψη των νεότερων κι απερίγραπτο πόνο στους κατατρεγμένους του παρελθόντος.


Ναζλί. Εκεί ξεκινούν όλα. Η ζωή ξετυλίγεται αδιατάραχη κι ευφρόσυνη. Τίποτα δεν προϊδεάζει τους κατοίκους για τον τρόμο που θα τους επισκεφτεί ύπουλα. Ο βίαιος ξεριζωμός, τα τάγματα εργασίας, το λοιμοκαθαρτήριο που υποδέχεται τους εξουθενωμένους πρόσφυγες στην νέα πατρίδα. Μια οικογένεια πασχίζει να μείνει ενωμένη, με τους άρρηκτους δεσμούς της αγάπης ζωντανούς και να παλέψει για την επιβίωση της σε αφιλόξενους καιρούς.


Ο Αρίστος -στου οποίου το ημερολόγιο χρωστάμε το πόνημα αυτό-ανδρώνεται πρόωρα μέσα σε ένα κλίμα που δεν άφηνε περιθώριο για όνειρα και προσδοκίες ακόμη κι αν αυτό περιλάμβανε απλά την ανάγκη του για περισσότερη γνώση, μόρφωση. Μεροκάματο, για το καλό όλων, για τα στόματα που πρέπει να χορταστούν. Στρατιωτική θητεία που διακόπτεται αναπάντεχα από το επόμενο χαστούκι των περιστάσεων. Κατοχή και εξαθλίωση, σε μια Αθήνα που εξευτελίζει καθημερινά τα πεινασμένα παιδιά της.


Ο Αρίστος και πάλι παίρνει την τύχη της οικογένειας στα χέρια του. Παλεύει και τα καταφέρνει να μην χαθεί κανείς τα μαύρα εκείνα χρόνια. Τα επιδέξια, δυνατά του χέρια, θα ξαναχτίσουν ότι καταστράφηκε και θα οπλιστούν με θάρρος και πείσμα για ένα μέλλον πιο ελπιδοφόρο.


Το τραγούδι του έρωτα φθάνει γλυκό στα αυτιά του και δυο πράσινα μάτια αιχμαλωτίζουν την σκέψη του. Η ευτυχία δεν ορίζεται με άνευρες λέξεις, κατακτιέται με πολύ κόπο. Για τον Αρίστο ευτυχία είναι η Σοφία, η όμορφη γυναίκα του, οι δύο κόρες του, τα τέσσερα εγγόνια του, οι ήρεμες μέρες που κυλούν απαλλαγμένες από τις αιφνίδιες εισβολές του απρόσμενου.


Οι κιτρινισμένες σελίδες του γκρίζου τετραδίου και οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, είναι ότι απόμειναν να μας θυμίζουν, τώρα ιδιαίτερα, πως οφείλουμε να αγωνιζόμαστε με αξιοπρέπεια, θάρρος και σεβασμό στις θυσίες των προηγούμενων, για να βάλουμε τα θεμέλια ενός καλύτερου κόσμου.





Ακολουθήστε τον Άνεμο

  
      

Πνοή Ανέμου στην ελληνική ποίηση

Άνεμος Εκδοτική spot

Spot Χρήστος Φλουρής - «Σπίθα»

Spot Γιάννης Φιλιππίδης - «Λούσιfair, η βασίλισσα της Κυψέλης»

Spot Ελίνα Γαλανοπούλου - «Μια ζωή άντρες»

Spot Γιάννης Φιλιππίδης - «Κρατάς μυστικό;»