altervita.gr • Συνέντευξη της συγγραφέως Χριστίνας Αυγερινού στη Σταυρούλα Αλατσά



Διαβάζοντας το ''Στο γέλιο της καταιγίδας'' της Χριστίνας Αυγερινού γύρισα πολλές φορές στο βιογραφικό της, μη μπορώντας να πιστέψω ότι είναι μόλις 22 χρονών. Λυρικός και ποιητικός ο τρόπος γραφής της, νοσταλγικό και υπέροχο το βιβλίο της. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους μας, γιατί μας θυμίζει την αίσθηση του να διαβάζεις ένα εξαιρετικό βιβλίο...


Η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Αλίκη. Μέσα από τις αναμνήσεις της, την παρακολουθούμε να ερωτεύεται και να σημαδεύεται από τον νεανικό της έρωτα για τον Πάρι. Για ποιο λόγο ερωτεύεται τόσο βαθιά; Δε θα μπορούσε να βιώνει άλλες εμπειρίες στην ηλικία των 16 ετών;

Είναι τύχη, μοίρα, δεν ξέρω, όμως έρχονται πράγματα στη ζωή αναπάντεχα και καθοριστικά. Και για την Αλίκη, ήταν η στιγμή ν' αλλάξει η ζωή της. Δε ρωτήθηκε να ερωτευτεί, συνέβη και τ' όφειλε στον εαυτό της να το ζήσει με σώμα και ψυχή. Ο άντρας αυτός, λόγω της ηλικίας, της εμπειρίας, της γνώσης του, την μύησε σ' ένα κόσμο τόσο διαφορετικό από εκείνον που είχε, ως τότε, συνηθίσει, απ' τον «μικρόκοσμο» των εφήβων. Ο Πάρις της μίλησε για έννοιες υψηλές, για την τέχνη, τον έρωτα, τη ζωή, λειτούργησε ως μέντοράς της. Όπως κι αν κατέληξε η ερωτική τους σχέση, τα ερεθίσματα που δέχτηκε απ' την συναναστροφή της μαζί του ήταν καταλυτικά για την καλλιτεχνική της πορεία κι αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.


Η Αλίκη επέλεξε να ζει μέσα στη μοναξιά της. Κατά πόσο επηρεάστηκε η στάση της από την σχέση με τους γονείς της;

Η σχέση της Αλίκης με τους γονείς της ήταν απ' αρχής προβληματική, με τα χρόνια, όμως, ιδιαίτερα μετά το χωρισμό της απ' τον Πάρι, επήλθε το χάσμα. Πέραν του γεγονότος πως δεν ενέκριναν ποτέ τις επιλογές και τα όνειρα της, αδυνατούσαν και να της παράσχουν τη ψυχολογική στήριξη, που είχε ανάγκη εκείνο το διάστημα. Είναι λογικό, επομένως, ένα κορίτσι, μόλις στα δεκαοχτώ, βιώνοντας την αδιαφορία και την απάθεια απ' τα πιο «κοντινά» της πρόσωπα, να πιστέψει πως δεν υπάρχει κανείς να την καταλάβει και να την νιώσει. Κι αυτό, σίγουρα, συνέβαλε, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, στην επιλογή τόσο μοναχικού μοντέλου ζωής.


Ο Πάρις με την πρώτη ματιά μπορεί να φανεί επιπόλαιος, μέχρι να φτάσει ο αναγνώστης στο τέλος της ιστορίας, όμως υπάρχουν αρκετά σημεία που μπορεί να δικαιολογηθεί η συμπεριφορά του. Εσύ τον δικαιολογείς;

Αν με ρωτάς ως Χριστίνα, όχι. Ο Πάρις φέρθηκε απόλυτα εγωιστικά. Δεν μπορώ να δικαιολογήσω έναν τέτοιο άνθρωπο. Αυτό που μπορώ, όμως, να κάνω –και το εφαρμόζω πάντα στις καθημερινές μου επαφές- είναι ν' αναζητήσω στις πράξεις του τα αίτια, προσπαθώντας να τα καταλάβω. Γενικά, πιστεύω πως ένας άνθρωπος δεν μπορεί να γεννήθηκε θύτης ή θύμα. Αντίθετα, οι συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνει και ζει, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη συμπεριφορά του. Αν θέλω, λοιπόν, πραγματικά να τον γνωρίσω και να τον συναισθανθώ, θα πρέπει να ανατρέξω σ' εκείνα τα κομμάτια του και να τα εξετάσω με προσοχή κι ευαισθησία.


Η αφορμή για να γνωριστούν οι δύο ήρωες ήταν μια έκθεση χαρακτικής και σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου την παρουσιάζεις σαν να είναι ένας ακόμη ήρωας. Από που πηγάζει αυτή η αγάπη σου για την χαρακτική;

Πριν μερικά χρόνια, έτυχε να συναναστραφώ με αρκετούς ανθρώπους που ασχολούνταν με τις εικαστικές τέχνες και πραγματικά μου άνοιξαν ένα καινούριο παράθυρο στη ζωή. Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται και αποδίδουν τον κόσμο με κάθε λογής υλικά είναι εντυπωσιακός. Ιδιαίτερα, όμως, στη χαρακτική συμβαίνει κάτι το εκπληκτικό, ο δημιουργός διατηρεί πάντα ακέραιο το δεσμό του με το γέννημά του, καθώς αυτό που μοιράζεται, τελικά, δεν είναι η πλάκα πάνω στην οποία δούλεψε, αλλά το χαρακτικό, δηλαδή το αντίτυπο, που δεν είναι απαραίτητα μόνο ένα. Η σχέση, επομένως, πλάκας - χαρακτικού είναι αμιγώς συμπληρωματική, αίροντας κάθε εγωισμό και απόλυτη κυριότητα στο έργο. Ένας πίνακας, εφόσον χαριστεί ή πωληθεί, για παράδειγμα, ανήκει στο νέο του κάτοχο. Το χαρακτικό, ωστόσο, θα ζητά πάντα τη μήτρα που το γέννησε.


Κάτι που θα επηρεάσει τον αναγνώστη είναι η έντονη ψυχογράφηση των ηρώων. Σελίδα σελίδα βγαίνει αβίαστα η αίσθηση της ανάμνησης και του πόνου. Πως το κατάφερες αυτό; Έχεις ασχοληθεί με την ψυχολογία;

Ναι, έχω ασχοληθεί αρκετά με τη ψυχολογία και, ιδίως, τη ψυχανάλυση. Ωστόσο, οι γνώσεις αυτές αξιοποιούνται σε πολύ συγκεκριμένα σημεία της ιστορίας, τα οποία, όμως, ντύνονται μ' ένα πέπλο έντονης λυρικότητας, ώστε να εκτονώσουν την κρίση, που θα τα καθιστούσε «σκληρά» στον αναγνώστη. Αυτό, ωστόσο, που, κυρίως, προσπάθησα να κάνω, ήταν να συναισθανθώ τους ήρωες και ν' αποδώσω με τρόπο αληθοφανή όσα θα ένιωθα εγώ στη θέση τους, λαμβάνοντας πάντα υπόψη μου τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθενός.


Ποιος είναι ο δικός σου ''Πάρις'' στην αφιέρωση του βιβλίου;

«Ο δικός μου "Πάρις"» δεν αφορά κάποιο πρόσωπο φυσικό, έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα. Ο Πάρις, στα πλαίσια της ιστορίας, λειτουργεί για την Αλίκη ως ένα στοιχείο του παρελθόντος εγκλωβιστικό και καταναγκαστικό, που σταδιακά, όμως, δαμάζεται, παίρνοντας τελικά τη θέση που του πρέπει στη ζωή της. Αυτό ακριβώς, λοιπόν, υποδηλώνεται και με την αφιέρωση του βιβλίου, η προσπάθεια κάθε ανθρώπου να απαλλαγεί από τα όποια δεσμά του, από νοσηρές και επώδυνες καταστάσεις, φτάνοντας στην προσωπική του κάθαρση.


Κάτι κοινό που έχουν τα σχόλια και οι μέχρι τώρα κριτικές του βιβλίου είναι ότι ο τρόπος γραφής σου είναι ποιητικός και έχει λυρικότητα. Ποιες είναι οι επιρροές σου;

Είναι πολύ δύσκολο να διακρίνω κάποιες μόνο, ειδικές επιρροές. Χάρη στη μητέρα μου, που είναι μια γνήσια «βιβλιοφάγος», αλλά και λόγω των σπουδών μου, νιώθω κάτι περισσότερο από εξοικειωμένη με λογοτεχνικά έργα κάθε είδους, είτε έχοντας τα απλά διαβάσει είτε και μελετήσει επισταμένα. Θα 'ταν αδύνατο, επομένως, μα και ανεύθυνο από πλευράς μου, να «αυτοπεριοριστώ» σε συγκεκριμένες πηγές ερεθισμάτων. Η κριτική πρόσληψη, αντίθετα, όλων αυτών των στοιχείων, πιστεύω πως συντέλεσε με τρόπο καθοριστικό στην τελική διαμόρφωση ενός καθαρά προσωπικού ύφους.


Είσαι μόλις 22 και εκδόθηκε το πρώτο σου βιβλίο. Πως αισθάνεσαι γι' αυτό;

Ειλικρινά αισθάνομαι απίστευτα τυχερή κι ευτυχισμένη για όσα μου συνέβησαν τελευταία. Πριν λίγο καιρό, δεν θα μπορούσα καν να διανοηθώ κάτι τέτοιο. Και γι' αυτό, βέβαια, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα απ' την καρδιά μου τους ανθρώπους του «Ανέμου», που πίστεψαν στο «Γέλιο» και με βοήθησαν να πραγματοποιήσω τ' όνειρό μου, χωρίς διόλου ν' αποθαρρυνθούν, όπως φοβόμουν, απ' το νεαρό της ηλικίας μου. Πλέον ανήκω στην οικογένεια του «Ανέμου, και χαίρομαι πραγματικά γι' αυτό!


Δεδομένης της θερμής υποδοχής του βιβλίου, να περιμένουμε και συνέχεια;

Είναι πολύ νωρίς να μιλήσω για ένα νέο προς έκδοση έργο. Σίγουρα υπάρχουν ορισμένες ιδέες και παραδέχομαι πως ήδη έχω «συναντηθεί» με κάποια πρόσωπα, μεταφερόμενη νοερά, για λίγο, στη δική τους πραγματικότητα. Ωστόσο, χρειάζεται χρόνος για να ωριμάσουν μέσα μου, ως τους πρέπει, κι αυτός θα τους δοθεί. Σε καμιά περίπτωση δε θα βιαστώ για κάτι, που, ενδεχομένως, να μη με εκφράζει στο τέλος.


Πηγή






Ακολουθήστε τον Άνεμο

  
      

Πνοή Ανέμου στην ελληνική ποίηση

Άνεμος Εκδοτική spot

Spot Χρήστος Φλουρής - «Σπίθα»

Spot Γιάννης Φιλιππίδης - «Λούσιfair, η βασίλισσα της Κυψέλης»

Spot Ελίνα Γαλανοπούλου - «Μια ζωή άντρες»

Spot Γιάννης Φιλιππίδης - «Κρατάς μυστικό;»

Συμπαραστάτες στο ταξίδι μας




Επικοινωνία:
Άνεμος Εκδοτική
Αιγίνης 14, Αθήνα
Τ.Κ. 11362
Τηλ. 210 8223574
Email: anemosekdotiki@yahoo.gr