Anemos Magazine • Η Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη μιλάει για το βιβλίο της «Μη μου πεις το τέλος»



«Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει, και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει δεν θα τραγούδαγε.»


Αυτό ήθελα να πω στον εκδότη μου όταν με ρώτησε γιατί έγραψα αυτό το βιβλίο. Αυτό το είχε πει πριν από εμένα όμως ο φιλόσοφος ο Πωλ Βαλερύ. Κι εγώ δεν είμαι -δυστυχώς -ο Πωλ Βαλερύ- όσο και αν ήθελα να ήμουν.


Μα δεν ήθελα να γράψω αυτό το βιβλίο. Μα ίσως δεν έγραψα εγώ αυτό το βιβλίο.


Άνοιξη ήταν. Κι ένας πολύ αγαπημένος μου φίλος μού είπε. «γράφε, γράφε, είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις».


Αρχίζω μια ιστορία. Εδώ, στο σπίτι μου, στη Λήμνο. Δεν είμαι σίγουρη πως αυτή είναι η αρχή. Είναι απλά μια κάποια έναρξη. Δεν έχει τίποτα στον αέρα να μου θυμίζει την Αλεξάνδρεια. Κι όμως η φωτογραφία της γιαγιάς μου απέναντι μου, μού κλείνει το μάτι. Κι έτσι αρχίζει να μου διηγείται πως ζούσαν εκεί στις αρχές του προηγούμενου αιώνα οι πλούσιες αστικές οικογένειες των Ελλήνων. Πως κάποιες από αυτές αποφάσισαν να γυρίζουν πίσω στην μητρόπολη, στην Ελλάδα. Στον Βενιζέλο. Κι υστέρα από εκεί γλιστρώντας μέσα από το Γαλλικό στόλο που είχε κατακλύσει το πολύπαθο λιμάνι του Πειραιά ανηφόρισαν μέχρι την μενεξεδένια Κηφισιά. Πως έζησαν εκεί, ανάμεσα στα αρχοντικά και τους ολάνθιστους κήπους. Δίπλα στις άμαξες, στις δεξιώσεις και τη πολιτική διπλωματία της εποχής. Μέχρι όμως πότε;


Κοιτάζω το ημερολόγιο. Δεκαεννέα Μάιου. Μα ναι! Είναι η μέρα «μνήμης της γενοκτονίας των ποντίων». Κι ο πόντιος παππούς μου σε ένα σύννεφο αγάπης μου μαρτυράει πως γλιτώνει από τις πορείες θανάτου της Ανατολής. Ταξιδεύω μαζί του μέχρι τη Χίο και επιστρέφω στην Αθήνα . Γίνομαι κι εγώ 15 χρονών. Κι υστέρα 17 και ερωτεύομαι ξανά. Κι όπως και εκείνος αψηφάει την μοίρα του, την ξεπερνάει και μεταμορφώνεται. Μαζί του μεταμορφώνει και μένα. Κι όπως κι εκείνος θέλω κι εγώ να ξεπεράσω όσα με φοβίζουν. Εκείνος είναι πιο δυνατός. Και πιστεύει περισσότερο από μένα. Κι έτσι είναι πάντα έτοιμος και γενναίος να σώσει τον κόσμο. Μα η Ιστορία τον προλαβαίνει. Και οι ιδέες που του έταξαν την ελπίδα για τον καλύτερο κόσμο μεταμορφώνονται σε αυταπάτες. Όμως στο μεταξύ έχει γεννηθεί η κόρη του. Και ενώ θέλω να σταματήσω να γράφω, και ενώ θέλω να ζήσω, τώρα στο 2013, σε αυτό το καλοκαίρι με τον καυτό ήλιο να στάζει από επάνω μου, η κόρη του αυτή έχει ζωντανέψει, την λένε Άννα μου στέλνει μηνύματα βοήθειας.


Kι έτσι από ευσυνειδησία ή από ενοχή, τρέχω να την σώσω. Με παύσεις και συνέχειες. Ένα μετείκασμα που μένει μπροστά μου όπου και όπως κι αν κινηθώ. Αναρωτιέμαι ποια είμαι εγώ που μπορεί να διαψεύσει τον ποιητή… «για ένα πουκάμισο αδειανό..» Αναρωτιέμαι.. Δεν μπορεί τόσο βαθύ σκοτάδι «για ένα πουκάμισο αδειανό» Και ενώ μαζί της βασανίζομαι κι εγώ, στις εξορίες, στις προδοσίες, και στις ψευδαισθήσεις του εικοστού αιώνα, σώζομαι χωρίς να το ξέρω από την αβελτηρία, την αδράνεια και τη λήθη.


Κι όταν έχω πια βάλει την τελευταία τελεία δεν έχω τίποτα άλλο να πω. Γιατί αν είχα θα το ξέραμε όλοι. Θα είχε κι άλλες σελίδες αυτή η ιστορία. Μα τώρα ένα πράγμα πρέπει να μου ψιθυρίσουν όσοι μαζί μου το διαβάζουν : Δεν είμαστε μωρέ τόσο τρελοί, τόσο κακοί και τόσο μόνοι… Όταν εγώ γράφω εσύ διαβάζεις. Όταν εσύ διαβάζεις, εγώ γράφω. Κι όλη η ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο γίνεται γέφυρα ανάμεσα μας. Κι όσες περισσότερες γέφυρες χτίσουμε τόσο πιο εύκολα ο ένας θα περάσει στην όχθη του άλλου. Για να μην υπάρξουν πια χαμένα όνειρα.



Πηγή: Anemos Magazine






Ακολουθήστε τον Άνεμο

  
      

Πνοή Ανέμου στην ελληνική ποίηση

Άνεμος Εκδοτική spot

Spot Χρήστος Φλουρής - «Σπίθα»

Spot Γιάννης Φιλιππίδης - «Λούσιfair, η βασίλισσα της Κυψέλης»

Spot Ελίνα Γαλανοπούλου - «Μια ζωή άντρες»

Spot Γιάννης Φιλιππίδης - «Κρατάς μυστικό;»

Συμπαραστάτες στο ταξίδι μας




Επικοινωνία:
Άνεμος Εκδοτική
Αιγίνης 14, Αθήνα
Τ.Κ. 11362
Τηλ. 210 8223574
Email: anemosekdotiki@yahoo.gr