Page 4 - «28 αντίγραφα» - Θεόδωρος Πάλλας - Άνεμος Εκδοτική
P. 4


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΛΛΑΣ

«Ούτε μεγάλη, για έρωτες και ξενύχτια», του ξεφώ-
νισε η Μέλπω και γύρισε στις δουλειές της, στολίζοντάς
τον μέσ’ απ’ τα δόντια της.
Η Λενιώ γύρισε κατά τη μία, μ’ ένα σημάδι στον λαι-
μό κι ένα τατού ψηλά στον πισινό της, όλα καλά καλυμ-
μένα. Η Μέλπω στην τσίτα, ο Απόστολος αγγαρεμένος
νανουριζόταν απ’ την τηλεόραση.
«Γύρισες;» της φώναξε η κυρά Μέλπω.
«Έτσι νομίζω», απάντησε η Λενιώ, και την μπουρί-
νιασε περισσότερο.
«Πάω για ύπνο», ο Απόστολος.
Η Μέλπω διχασμένη, ένα ποτήρι σβούρισε στο πάτω-
μα και το έκανε κομμάτια.
«Σκάστε πια!», ούρλιαξε ο από κάτω.
«Άι σιχτίρ, πορνόγερε», ξέσπασε στον γείτονα.
Η Λενιώ θήλασε λίγο νερό, μια σταγόνα επιτηδευμένα
ξέφυγε απ’ τα χείλη της, γλίστρησε στον λαιμό της, χιο-
νένια λίμνη εύθραυστη, από κει σ’ απάνεμο λιμάνι, ανα-
στέναξε σε σφριγηλούς κι ολόστητους λοφίσκους, κατα-
μεσής τους δύει η πανσέληνος, μια της τρίχα κρύβει στον
στηθόδεσμο, δεν θέλει να εγκαταλείψει την ηδονή, μεθυ-
σμένη απ’ το μελλοντικό τους γάλα.
Ποιος μπορεί ν’ αναμετρηθεί με το τσακίρ κέφι του
Θεού;
Η Μέλπω ξεροκατάπιε οργίλη, να της αδράξει τον
τράχηλο, να τον συντρίψει.
Ήταν ο φαντάρος απόκοσμος θεός, κι εκείνο το χακί
τού τόνιζε τα μάτια, Θωμάς το μικρό του, ένα δαχτυλί-
δι με μια πέτρα τεράστια στον μέσο κι έναν μεγαλόσταυ-
ρο στα δασιά του. Τα χέρια του θηλιές, με την πετονιά
του την έδεσε, πού να την κόψεις. Κι εκεί, στις σκοτει-

12
   1   2   3   4   5   6   7   8   9